Bijlmer

Bijlmerparktheater

Image
Image
Image
Image

In augustus 1963 kwam ik aan in Nederland. Voor de landing keek ik omlaag. Marsman schoot in mijn gedachten: Denkend aan Holland zie ik brede rivieren traag door oneindig laagland gaan. Ik herkende het landschap uit mijn lesboeken.

Image
Image
Image
Image

Tineke Veenhof werkte de afgelopen winter opnieuw in het Bijlmer Parktheater aan een bijzondere dansvoorstelling met een groep Amsterdammers uit zuidoost. 
De zee was hun inspiratiebron.

Image
Image
Image
Image
Image
Image
Image
Image
Image
Image
Image
Image
Image

Twee levens verbonden.

Samen opgegroeid in een district, ver van de bewoonde wereld, aangewezen op elkaar.
Dansend, samen... twee levens versmolten tot één ritme.

Ik ben Martha een nicht van Remie en Mildred. De zusjes groeiden op in Suriname. Ik op Curaçao,

We zagen elkaar niet veel. Als een natuurlijke afscheiding lag de zee tussen ons in.
De zee die scheidt en verbindt

De zee die geeft en neemt

De zee, die natuurlijke begrenzing, ontnam me de kinderlijke vriendschap met mijn nichten van het vaste land.

Maar diezelfde zee verbond ons ook met elkaar... en gaf ons, ons vaderland

7867 kilometer wateroppervlak verder lag ons vaderland, Nederland

Het vaderland van ons allen hier aanwezig. We kwamen over zee hierheen.

We waren er nog nooit geweest, maar we hadden wel al heel veel over Nederland geleerd.

Martha