impressie


Vierde editie: Bijlmer

Voorstelling/salon werd zondag 18 februari 2018 gehouden.


Derde editie: Houten

Voorstelling/salon werd zondag 28 januari 2018 gehouden.



Tweede editie: Meppel

Voorstelling/salon werd 29 januari 2017 gehouden.


Recensie Meppeler Courant

In Schouwburg Ogterop schijnt zondagmiddag de Cubaanse zon. Twaalf weken lang hebben meer dan veertig Meppelers van naar schatting zestig jaar en ouder een dansprogramma voorbereid.

Het programma werd voor een volle grote benedenzaal met enthousiaste toeschouwers gepresenteerd. Het initiatief van Stichting Gouden Dans met animator Liesbeth Osse is vorig jaar begonnen in Amsterdam. Ze kwam in contact met directeur Wybrich Kaastra van Ogterop die onmiddellijk een plan smeedde om dit project naar Meppel te halen. Gesprekken met Stichting WelzijnMensenWerk en De Stouwe gaven haar een stevige rugdekking. Ze hoopte op een deelname van twintig deelnemers die zich gingen bekwamen in de gepassioneerde passen van de Cubaanse dans, de Danzon. In iedere stad en in ieder dorp, in danslokalen, maar ook op pleintjes in de warme open lucht wordt de Danzon in Cuba iedere dag en iedere avond en nacht tot leven gebracht. Die dans is een soort levenselixer. Hoe oud je ook bent, je kent de passen, het ritme en de hartstocht is er vanzelf. Dat is geen Cubaans geheim. Choreografe Ireen Kurvers maakte het mee tijdens de instudeerperiode van twaalf weken. Er waren deelnemers die in het dagelijks leven niet veel contacten meer hadden. Ze waagden de sprong en vonden zichzelf terug. Dansen is contact en aanraken. Ze voelden dat ze er nog steeds toe doen. Dansen is passie, is ontmoeting, met anderen en via hen vooral met jezelf. Wybrich Kaastra weet dat er vriendschappen zijn gesloten dankzij het dansproject.

Enthousiasme en de overgave
De belangstelling is groot. Waren er in eerste instantie 180 kaarten verkocht, de grote zaal telt zondagmiddag driehonderd belangstellenden. Familie, vrienden en bekenden. Dansers zwaaien naar bekenden in de zaal. De sfeer ademt de hooggestemde verwachtingen van een reünie. De voorstelling is volgens Liesbeth Osse een mozaïek van herinnering en ervaring. Dansen worden afgewisseld met liederen en korte verhalen.
Wat opvalt is het enthousiasme en de overgave aan de Caribische dansen. De tango komt langs en uiteraard de Cubaanse voorloper de Danzon. De kleurrijke dansvoorstelling blijft niet beperkt tot een Caribisch feest. Een paar dat demonstraties geeft, zij eerst in een prachtige feestjurk en hij in stemmig macho-zwart, dansen na de tango ook een Weense wals. En ook de twist komt langs en anderen laten zich gaan in de vrije bewegingen van de give.
‘Kom dans met mij de Danzon’ heeft ontegenzeggelijk een doelstelling om eenzaamheid te bestrijden. Dat is ooit het uitgangspunt geweest. Het project leidt tot ontmoetingen en tot dansante uitingen die anders in Meppel nooit hadden plaats gevonden. Neem oud-raadslid Dick Minkjan. Hij was jarenlang actief in de plaatselijke politiek. Vrijwilliger van Donderdag Meppeldag. Zoekend naar nieuwe activiteiten in zijn leven. Daar staat hij op het podium van Ogterop, de starre hoeder en voorvechter van het milieu in een prachtig zwart kostuum, witte zomerhoed op zijn hoofd en hij beweegt alsof de mediterrane zon hem al zijn hele leven heeft beschenen. Hij straalt passie en levenslust uit en dat doen ook zijn mededansers.
Een voice-over laat weten dat het hele lijf meedoet. De danseressen hebben veel rode tinten in hun kleding gestoken. Ze wapperen met waaiers alsof ze daarmee de hete zomerzon uit de Ogterop-danssalon kunnen laten verdwijnen.

Twee groepen
De voorbereiding van de meer dan veertig deelnemers heeft plaats gevonden in twee groepen. Een aanloop die niet was verwacht. Choreografe Ireen Kurvers danst met haar tengere gestalte bevallig mee. Het doet er niet toe hoe oud je bent en hoeveel gewicht je meeneemt, het is alsof de Danzon en de tango de deelnemers als veertjes laat meedeinen in de warme wind. Wat een plezier en een overgave. En dan te weten dat Meppel geen unieke stad is als Trinidad in Cuba waar op het stadsplein iedere dag spontaan wordt gedanst, maar een nuchtere Drentse provincieplaats. De aanwezige wethouder van cultuur Henk ten Hulscher, een stoere bestuurder, is er ondersteboven van. Hij bekent met enige schroom dat hij tranen in zijn ogen heeft gehad van de spontane uitvoering.
Oudere mensen vertellen vaak dat de zondag de minst aantrekkelijke dag van de week is. Wybrich Kaastra zinspeelt op toekomstige dansmiddagen. Ze moet binnenkort maar eens het gesprek aangaan met de wethouder. Een paar keer per jaar een zonnige dansmiddag in Ogterop, de stad kan er alleen maar warmer van worden. En een volgend dansproject, dat komt er zeker.
Na afloop breekt er in de foyer met muzikale begeleiding van een Caribisch orkest een heerlijk dansfeest los. Cuba heeft definitief bezit genomen van Meppel.

Ton Henzen, Meppeler Courant

‘De rode loper van Schouwburg Ogterop rolt uit door de hele stad. Daarom zijn wij als schouwburg altijd op zoek naar projecten die verder gaan dan louter voorstellingbezoek. Projecten die mensen verbinden en inspireren en ook om Meppelers op een andere manier kennis te laten maken met Theater. Toen ik met Liesbeth Osse in gesprek raakte over het project Kom dans met mij, hoefde ik niet lang na te denken. Als Schouwburg hebben we niet alleen een culturele functie maar ook een maatschappelijke. We gaan altijd op zoek naar bezoekers die de weg naar de schouwburg niet vanzelfsprekend vinden. Het Kom dans met mij project levert weer nieuwe samenwerkingen op. Binnenkort gaan we met een aantal partijen op zoek naar 20 ouderen die mee willen dansen. En stiekem hopen we dat dit project zo inspireert dat we na afloop niet alleen blije deelnemers hebben, maar er ook een aantal cultuur ambassadeurs die theater in hun hart sluiten.’Wybrich Kaastra, directeur Schouwburg Ogterop

GOUDEN DANS IN SCHOUWBURG OGTEROP, MEPPEL

Ik ben een muurbloempje………en daar heb ik genoeg van.

Opeens waren daar in de stad de flyers, de posters en de grote borden om lantaarnpalen. Allemaal informeerden zij over hetzelfde, dansen, danzon, goud, plezier.
Hier is wat leuks in aantocht. Hier is een kans!
Een kans, een overweging. Ja ik doe het.

Dan is er de muziek, de pasjes, de instructie.
Via mijn oren breng ik de informatie naar mijn ogen die vervolgens mijn voeten aan moesten sturen. Ik ben een Fries, en bij de Friese mensen beginnen de voeten al bij de lies. Dat zag er ongeveer zo uit.
Maar gelukkig, er is groei.
Dankzij de stimulering, de onderlinge steun en relativering komt er naast het plezier ook een dans uit mijn benen, wat zeg ik het hele lijf doet mee.

Ik begrijp nu de ronkende teksten, de vonken vliegen van het goud.

Passie, vreugde, toenadering en verwijdering.
Met hartstocht stort ik me met de andere dansgenoten erin.
Tango, ……. en natuurlijk de danzon.
Ik kan het! IK BEWEEG. Wij bewegen.

Het is zo leuk om met een groep mensen die je niet kent samen te dansen. Samen loskomen en een gevoel van vrijheid ervaren. Gewoon plezier maken en samen lachen. Het is spannend en leuk tegelijk en
ik ben geen muurbloempje meer.

– Martha


Eerste editie: Amsterdam

De eerste reeks was in het voorjaar van 2016 in Amsterdam. Repetities en voorstellingen in de Doelenzaal en de Meervaart, opgezet rondom de voorstelling Danzon van Jan Linkens en heet  Kom dans met mij de danzon. De danzón is een gezelschapsdans uit Cuba, verwant aan de Cha Cha Cha.


Danzon, een kortverhaal van Maartje Brakenhoff, deelnemer aan het eerste project in Amsterdam. Dit stuk is gepubliceerd in 2016 in het septembernummer van ROETZ.

De vertrekhal was smoezelig en de mensen die op hun vlucht stonden te wachten waren geïrriteerd. Alle vluchten hadden vertraging en op de borden werd geen informatie meer gegeven. Zij zat stilletjes in een hoekje op haar koffer, overzag het hele gebeuren. Ouders die met vermoeide kinderen op de grond waren gaan liggen want er waren natuurlijk te weinig stoelen in de wachtruimte. Zij zat nog heerlijk na te genieten van de afgelopen dagen. Hoe wonderlijk was alles verlopen. Kon je bedenken dat je naar Cuba zou gaan. Niet alleen maar met een hele dansgroep. Hoe was dat zo gekomen. Door in een impuls zich aan te melden voor een cursus DANZON in Amsterdam. Dat was mogelijk gemaakt door de vereniging waar zij vrijwilligster was die tot doelstelling had oudere uit hun isolement te halen. Het idee hier achter lag om het dan te promoten om mensen meer in beweging te krijgen. Eigenlijk had ze niets met dansen zij was er altijd onzeker over geweest kon geen maat houden en als zij zich eens liet gaan op de muziek werd er in haar omgeving op gereageerd doe toch even normaal en sloof je niet zo uit. Haar verbazing was toen groot dat zij werd ingeloot om de cursus te volgen. De ervaring had haar geleerd om hierover haar mond te houden want zij had geen zin in negatieve reacties. De eerste les weet zij nog goed veel te vroeg aangekomen in Amsterdam dan even zoeken en richting de Rosse buurt. Wat een wereld. Al die toeristen met koffers, de bevoorrading van de restaurants het verkeer over de smalle grachten. Een hele ervaring. Het kennismaken met de andere deelnemers aan de cursus en bonte verzameling toch wel excentrieke mensen natuurlijk de dames in de meerderheid en bijna allemaal een dansachtergrond. De 5 heren heel verschillend niet de mannen die ze gewend was in haar kennissenkring. Gelijk spontaan vol belangstelling en de reactie wat leuk geen dansachtergrond en toch de moed hebben om dit te gaan doen. De twee jonge dames van de dansacademie die uitleg gaven hoe de tien lessen gegeven werden en daarna 3 x een voorstelling voor publiek. Wat was het allemaal spannend geweest en wat waren de eerste keren slopend. De filmpjes die gemaakt werden tijdens de repetities haar houterige bewegingen het grote verschil met de andere cursisten die zulke soepele bewegingen hadden. Zij moest bij iedere beweging na denken. Maar gelukkig het ging steeds beter en ook thuis probeerde zij de danspassen. De datum van de uitvoering kwam dichterbij er werden foto’s gemaakt voor de affiches en of het zo moest zijn zij werd met haar Cubaanse partner het gezicht van de Danzon. Trots liet zij dit thuis zien maar dat was geen succes. Dat kwam ook door de erg blote jurk die zij aanhad. De dames die de lessen gaven hadden voor kostuums gezorgd en dat was een jurk die zij nooit zou durven dragen maar door het enthousiasme van de groep was zij al gauw over haar gene heen. Wat voelde zij zich in een andere wereld die ene keer in de week tijdens de repetities. De voorstellingen werden een groot succes er werd uitgebreid aandacht aanbesteed in de pers een eeuwenoude Cubaanse dans weer opnieuw in het theater dat was uniek. En toen was daar de uitnodiging van de Cubaanse ambassade om naar Cuba te komen. Dit was werkelijk uniek 20 personen op hun kosten daar werd door de groep niet lang over nagedacht er klonk een volmondig ja. Heel leuk waren de reacties toen van de mensen in haar omgeving. Cuba stond toen in het nieuws door het bezoek van president Obama. De reis en de optredens waren fantastisch de bevolking vooral de ouderen waardeerde het enorm en zij dansten spontaan mee. Het was natuurlijk vermoeiend, maar om te zien hoe blij de mensen waren, hun hartelijkheid en gastvrijheid, dat gaf een grote dosis energie. Om veel van het land te zien was haast geen tijd voor want tijdens de trip kwamen nog verzoeken binnen voor extra voorstellingen. Langzaam voelde ze nu de vermoeidheid in haar lichaam en keek naar de andere leden van haar groep sommige waren in slaap gevallen en andere waren met yoga oefeningen bezig hoe wonderlijk een bont gezelschap mensen die elkaar totaal niet kende en nu 10 dagen met elkaar optrokken zij hadden aandacht en begrip voor elkaar het was één familie geworden. Geen vooroordelen ieder in zijn waarde laten niets gek vinden Zij kreeg een flesje water in haar hand geduwd en was weer terug in het heden. Daar stond de Cubaanse partner. In deze dagen hadden zij een meer dan vriendschappelijke band opgebouwd niet alleen dansend maar ook heel veel met elkaar gepraat. In het begin verliep dat gewoon maar op een zeker moment voelde zij allebei de spanning tussen elkaar. Eerst was er het ontwijken daarna het niet willen opvallen in de groep maar tijdens het dansen het extra kneepje of de subtiele aanraking. Verder was er niets gebeurd maar in haar hart wist zij dat als zij thuis kwam er niets meer hetzelfde zou zijn. Haar ogen waren opengegaan de benauwdheid van het dorp waar zij 40 jaar terug naar toe was verhuisd werd haar overduidelijk helder zij zou teruggaan naar haar geboorteplaats.

Maartje Brakenhof april 2016